همیشه به یاد می آورم لحظه ای که نگاهم تو را قاب گرفت و دیدم چگونه دنیای من به چشم های تو چکید !

یک فنجان خیال با طعم عشق نویسنده : پرویز صادقی 4736 گفتنِ دوستت دارم لذّت ساده ای ست که انکار آن کار من نیست اسم تو را که می برم دهانم طعم ماه می گیرد دست هایم سر می رود از آغوش اسم تو را که می برم در هوای زمین گل می ریزند و باران هر جا که باشد کارش را زمین می گذاردُ تا پیشِ تو می دود گفتن دوستت دارم زنبورهای یائسه را بارور می کند و در کندوی اسم تو با زهدانی از عسل فارق می شوند چشمه ها پا به ماهِ پونه ها سمت دریای تو در من به راه می افتند و دست کوچک باران یک آسمان کبوتر در من می پاشد نه انکارِ گفتنِ دوستت دارم کار من نیست این لذتِ سادۀ عشق پنجشنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۶

یک فنجان خیال با طعم عشق نویسنده : پرویز صادقی 4737 یلدا می آید تا پائیز را بدرقه کند و من امشب تو را در یک بوسه بیشتر با دهانی پر از تقلّای برگ های زرد به رؤیای باران می سپارم تنور یادت را به هیزم فاصله ها بر می فروزم و بر زانوی عشق انار دلم را برایت دانه می کنم عاشقانه ترین عاشقانه ام را به گیسوی شب می بافم و بادهای نیمه شب به تو خواهند گفت چگونه دوستت دارم در آغاز فصل سرد با دلی گرمُ طولانی پنجشنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۶

پرم از رؤیای آزادی و آزادیِ رؤیا عشقت را جرعه جرعه می نوشم بی آنکه بیندیشم فردا شاید دریائی نباشد زندگی زنجیری از نفس ست چه قدر محکم چه قدر نازک !  

تمام قصه های عشق زیبا ست امّا علاقه ام  چشم های تو ست دو خورشیدی که نمی گذارند شبِ هیچ فاصله ای بر تو در دلم سایه کند  

عشق به تو می آموزد چگونه می توان  با لب های اشک به صورت زندگی لبخند زد